...to właśnie to, czego mi brakuje.
Tylko i aż.
Mam piękne kreacje.
Jadam przepyszne potrawy.
Nie brakuje mi pieniędzy.
Jestem inteligentną i bogatą wewnętrznie osobą.
Pasje i zainteresowania wręcz się ze mnie wylewają.
Mój charakter jest miły i przystępny, jestem sympatyczna jak mało kto.
Jestem ambitna.
I kreatywna.
Znam swoją wartość.
Mam urodę - ładną twarz i zgrabne ciało.
Tylko i aż.
Nie mam ludzi.
Nie mam przyjaciół.
Nie dla mnie wspólne wyjścia na pizzę.
Nie dla mnie żartobliwe uszczypliwości.
Nie dla mnie rozmowy o wszystkim i niczym od białego rana po czarną noc i dłużej.
Nie dla mnie śmiechy.
Nie dla mnie wspólne przedsięwzięcia.
Nie dla mnie wsparcie, nie dla mnie te wszystkie piękne rzeczy.
Nigdy nie pobawię się w berka po krzakach o trzeciej nad ranem, bo nie mam z kim.
Nigdy nie założę planowanej wytwórni filmowej Zryta Bania, zajmującej się kręceniem filmów pokroju Ludzkiej stonogi, bo nie mam z kim.
Nigdy nie spędzę konwentu w gronie roześmianej grupki znajomych, bo jej nie mam.
Nigdy nie będzie tak, że wrócę po szkole do domu i przyjaciel po mnie zadzwoni, żebym wyszła, że gdzieś pójdziemy, bo ów przyjaciel nie istnieje.
Nigdy nie zjem lodów w towarzystwie niczyim, poza moim własnym.
To takie koszmarne.
Czego oczy nie widzą, tego sercu nie żal - powiadają.
A ja powiem - czego serce nie zna, tego duszy nie żal...
A mojej duszy jest żal.
Bo wie, co to jest mieć wokół siebie zaprzyjaźnionych ludzi.
Nie wycenią tego żadne pieniądze.
Jest to warte więcej, niż cokolwiek innego.
Gdybym wiedziała wówczas, że posiadam najdroższy w świecie skarb, na pewno przywiązywałabym większą wagę do jego wartości.
Ale nie ma co gdybać.
To już przeszłość.
Straciłam wszystko.
Więc; mam wspaniały charakter, ładną powierzchowność, nie brakuje mi pieniędzy i żyję w dostatku.
I czasami to mi wystarczy.
Wystarczę mi ja i moje lalki.
A czasami nie.
Dzisiaj nie.
Dzisiaj jest jeden z tych dni, gdy widzę, co mam, a co mogłabym mieć i co tak naprawdę jest warte więcej.
Ten piękny, słoneczny, majowy dzień napawa mnie smutkiem i tęsknotą.
Przywołuje tak wiele pięknych, bolesnych wspomnień.
Jeszcze rok temu... jeszcze rok temu zapewne planowałabym konwent z moimi przyjaciółkami.
Rok.
Co to jest rok?
Nic.
Jak pstryknięcie palca.
365 dni temu byłam jeszcze szczęśliwa.
Luello i Ashlynn, moje drogie lalki, kocham Was i zawsze będę.
Kocham Was miłością szczerą, czystą i wieczną.
Jesteście idealne, nieskazitelne, piękne i jesteście ostatnim śladem człowieka w moim życiu.
Ale nigdy nie zastąpicie mi żywego przyjaciela.
Nigdy.
Przykro mi to mówić, ale gdybym w zamian za to mogła go mieć, nie miałabym nic przeciwko, by wzięła Was cholera.
Wybaczcie.
A Ty, Boże, proszę, dopomóż.
Proszę, spraw, bym w tę sobotę znalazła sobie kogokolwiek pośród hordy ludzi, w której się znajdę.
Chociaż na tę jedną, jedną chwilę.
Błagam, ześlij mi kiedyś przyjaciela.
Choćby na rok.
Bym kolejnego 11.05 mogła znów powiedzieć o dniu dzisiejszym, że 365 dni temu byłam jeszcze szczęśliwa.
Zapłacz nade mną, strudzony wędrowcze.
Gdy nic innego już nie ma, litość jest dla zranionego serca jak lek dla chorego.
Tylko i aż.
Mam piękne kreacje.
Jadam przepyszne potrawy.
Nie brakuje mi pieniędzy.
Jestem inteligentną i bogatą wewnętrznie osobą.
Pasje i zainteresowania wręcz się ze mnie wylewają.
Mój charakter jest miły i przystępny, jestem sympatyczna jak mało kto.
Jestem ambitna.
I kreatywna.
Znam swoją wartość.
Mam urodę - ładną twarz i zgrabne ciało.
Tylko i aż.
Nie mam ludzi.
Nie mam przyjaciół.
Nie dla mnie wspólne wyjścia na pizzę.
Nie dla mnie żartobliwe uszczypliwości.
Nie dla mnie rozmowy o wszystkim i niczym od białego rana po czarną noc i dłużej.
Nie dla mnie śmiechy.
Nie dla mnie wspólne przedsięwzięcia.
Nie dla mnie wsparcie, nie dla mnie te wszystkie piękne rzeczy.
Nigdy nie pobawię się w berka po krzakach o trzeciej nad ranem, bo nie mam z kim.
Nigdy nie założę planowanej wytwórni filmowej Zryta Bania, zajmującej się kręceniem filmów pokroju Ludzkiej stonogi, bo nie mam z kim.
Nigdy nie spędzę konwentu w gronie roześmianej grupki znajomych, bo jej nie mam.
Nigdy nie będzie tak, że wrócę po szkole do domu i przyjaciel po mnie zadzwoni, żebym wyszła, że gdzieś pójdziemy, bo ów przyjaciel nie istnieje.
Nigdy nie zjem lodów w towarzystwie niczyim, poza moim własnym.
To takie koszmarne.
Czego oczy nie widzą, tego sercu nie żal - powiadają.
A ja powiem - czego serce nie zna, tego duszy nie żal...
A mojej duszy jest żal.
Bo wie, co to jest mieć wokół siebie zaprzyjaźnionych ludzi.
Nie wycenią tego żadne pieniądze.
Jest to warte więcej, niż cokolwiek innego.
Gdybym wiedziała wówczas, że posiadam najdroższy w świecie skarb, na pewno przywiązywałabym większą wagę do jego wartości.
Ale nie ma co gdybać.
To już przeszłość.
Straciłam wszystko.
Więc; mam wspaniały charakter, ładną powierzchowność, nie brakuje mi pieniędzy i żyję w dostatku.
I czasami to mi wystarczy.
Wystarczę mi ja i moje lalki.
A czasami nie.
Dzisiaj nie.
Dzisiaj jest jeden z tych dni, gdy widzę, co mam, a co mogłabym mieć i co tak naprawdę jest warte więcej.
Ten piękny, słoneczny, majowy dzień napawa mnie smutkiem i tęsknotą.
Przywołuje tak wiele pięknych, bolesnych wspomnień.
Jeszcze rok temu... jeszcze rok temu zapewne planowałabym konwent z moimi przyjaciółkami.
Rok.
Co to jest rok?
Nic.
Jak pstryknięcie palca.
365 dni temu byłam jeszcze szczęśliwa.
Luello i Ashlynn, moje drogie lalki, kocham Was i zawsze będę.
Kocham Was miłością szczerą, czystą i wieczną.
Jesteście idealne, nieskazitelne, piękne i jesteście ostatnim śladem człowieka w moim życiu.
Ale nigdy nie zastąpicie mi żywego przyjaciela.
Nigdy.
Przykro mi to mówić, ale gdybym w zamian za to mogła go mieć, nie miałabym nic przeciwko, by wzięła Was cholera.
Wybaczcie.
A Ty, Boże, proszę, dopomóż.
Proszę, spraw, bym w tę sobotę znalazła sobie kogokolwiek pośród hordy ludzi, w której się znajdę.
Chociaż na tę jedną, jedną chwilę.
Błagam, ześlij mi kiedyś przyjaciela.
Choćby na rok.
Bym kolejnego 11.05 mogła znów powiedzieć o dniu dzisiejszym, że 365 dni temu byłam jeszcze szczęśliwa.
Zapłacz nade mną, strudzony wędrowcze.
Gdy nic innego już nie ma, litość jest dla zranionego serca jak lek dla chorego.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz